Moi nowi sąsiedzi

Antoine, nauczyciel literatury z paryskiego liceum, znajduje stare pudełko w piwnicy swojego nowego mieszkania przy Rue Muftar. Są tam listy innych ludzi, zdjęcie z nieznajomą kobietą i klucz do nieznanych drzwi. Jego żona Sofi, zmęczona jego obsesją, mówi podczas kolacji: "wyrzuć to gówno, tutaj twoja Naprawa się nie skończyła". Ale skrzypiąc parkietem, późnym wieczorem Przymierza znaleziony klucz do sąsiednich wejść. W kawiarni "Le Provence" kelner Emile, widząc na jednym ze zdjęć swój opuszczony bar w Marsylii, mimowolnie zdradza: "Ta para zawsze zamawiała tylko mocną kawę, nawet w południe".

Drugi wątek - przez te zdjęcia Antoine wychodzi na starszego introligatora w dzielnicy Saint-Paul, który pamięta klientów. "On, Były wojskowy, zawsze płacił drobiazgami, a ona pachniała jaśminem i goryczą" — wspomina starzec, odkurzając Biuro. Działania bohatera są teraz dwojakie: prowadzi lekcje, wyjaśniając sonety, a po lekcjach w deszczu ściga cienie przeszłości, porównując pismo w listach z reklamami na rynku. Sofi, znajdując w płaszczu obcą chusteczkę z monogramem "L", po cichu kładzie ją na zlewie. Śledztwo prowadzi Antoine ' a na stację Austerlitz, gdzie widzi tę samą kobietę ze zdjęciem, która teraz pracuje w kiosku i sprzedaje gazety. Ich dialog przerywa huk nadjeżdżającego pociągu: "skąd znasz to imię? Zmarł dwadzieścia lat temu". Tymczasem Emil, podczas nocnego sprzątania w barze, znajduje za listwą przypodłogową ukrytą kopertę z tym samym pismem.